Ilian Garnetz en Alina Bercu

Ilian20Garnetz20en20Alina20BercuDankzij Fuga Libera en BNP Paribas Fortis kon het publiek een reeks concerten met beide jonge hoogbegaafde musici bijwonen. Wij zaten in de zaal in het MIM (Muziek Instrumenten Museum) in Brussel waar als extra de belgische muziekpers was uitgenodigd en aan wie de nieuwe cd, de eerste van beide musici, werd voorgesteld op een persconferentie. Het was weer huilen met de pet op, drie man een een paardenkop aan belangstellende dames en heren van de pers… Weerom schaam ik me in de afwezigen hun plaats. Zeker als je weet welk buitengewoon hoog niveau te horen was tijdens het concert en op de cd (zie rubriek Boek en cd).

Muisstil

Ilian Garnetz opende het concert met een chaconne uit de partita nr. 2 in d BWV 1004 van J.S. Bach. Meteen maakt Garnetz het duidelijk: Bach is tijdloos in zijn compositie. Dit had hedendaagse muziek kunnen zijn. Door zijn interpretatie wordt een nieuw licht geworpen op deze chaconne in het bijzonder en op Bach in het algemeen. Zoiets hoor je maar zelden live en het is een voorrecht dat te mogen beleven. De toon van het concert was meteen gezet: het hoogste niveau denkbaar. In de Suite in Oude Stijl van A. Schnitke kregen we een vrolijk werkje te horen dat flirt met de barok. Het mag wel, waarom niet? Het is amusant, heeft niet de echte diepgang en vraagt geen inspanning bij het luisteren. Als dan twee talentvolle musici zo’n speeltje vertolken, dan maken ze er iets van dat je juweel mag noemen, klein, fijn en in elk miniemste detail afgewerkt als de fraaist geslepen diamant die zo fonkelt dat niemand er om heen kan en moet kijken al is het in dit geval luisteren. Het publiek was muisstil en werd nog stiller wanneer de violist de Sonate voor viool solo in re klein opus 27/3 van E. Ysaÿe speelde. Zo moet dat dus, Garnetz vertelde het me nog voor het concert: Ysaÿe is even belangrijker, eigenlijk nog groter, dan Paganini. Hij is niet alleen technisch volmaakt maar ook muzikaal melodisch. Ik was er niet van overtuigd maar na deze vertolking gehoord te hebben heb ik mijn mening over de vioolmeester moeten herzien. Of ligt het aan het Moldavische genie waarvoor het allemaal zo vanzelfsprekend is, dat Ysaÿe tot meer wordt gemaakt dan wat hij is? Naar dergelijk spel wil ik een hele dag luisteren.

Met de Sonate nr. 3 in D opus 108 van J. Brahms kregen we een interpretatie die alles oversteg. Niet alleen de violist ontroerde het publiek, we hoorden een pianiste die ons diep raakte met haar uitzonderlijke aanslag van het klavier. Ze haalde alle mooiste kleuren uit het klavier waarmee deze Brahms opnieuw geschapen werd, we werden ingewijd in de leefwereld van Brahms dankzij Bercu. Ze weet in een zeldzaam evenwicht met de violist het verhaal van deze sonate te volbrengen en niemand durft nog adem te halen… Ach, het concert mocht nog lang blijven duren. En dat doet het ook deels in de cd. Dank aan iedereen die deze belevenis mogelijk maakte. Ja natuurlijk, een Gouden Label.

 

Ludwig Van Mechelen 26.4.10

 

Tags :
April 21, 2015